Als 2003’er groeide ik op als een van de eerste generaties met social media. We waren de try-outgroep van Mark Zuckerberg. Het was fantastisch, maar ondertussen voelde het ook als Lord of the Flies met onbeperkte dislikes. Ik kreeg relaties zonder iemand aan te hebben gekeken. Ik voelde me gezien door mensen die mij niet konden zien, en verloor interacties door berichten die alleen op ‘gezien’ bleven staan.
We zijn steeds meer ‘online’ met elkaar en uploaden ons leven naar de ‘cloud‘. Ik ben er ook een van. En de gevolgen van deze ‘Cloudonderhuur’ bij Steve Jobs zijn in mijn ogen, meer en meer zichtbaar. We veranderen bijvoorbeeld in interacties met elkaar. Algoritmes bepalen wie we ontmoeten en interfaces bepalen hoe deze interacties verlopen. Ontwerpkeuzes sturen ons gedrag en veranderen hoe we de fysieke wereld om ons heen bekijken. Als serveerster zie ik  bijvoorbeeld continu zandlopertjes boven de klanten zweven, zoals in de kookspelletjes op speeleiland.nl. We hebben de effecten soms dan wel door, maar halen onze schouders bij op. Ikzelf zet er het liefst een vraag- en uitroepteken tegelijkertijd achter.

In software experimenteer ik met nieuwe functies voor het internet. Wat als we bijvoorbeeld een chatbot hebben waar we de cursor delen? Wat als we stiltes kunnen vastleggen en woorden in tijd kunnen plaatsen? Ik mis namelijk de wenkbrauwen in geschreven tekst, en in emoji pakketten gaan mijn emoties nog altijd verloren. Ik wil luider dan capslock kunnen schreeuwen, een fluisterstand op mijn toetsenbord en niet mezelf reduceren tot Arial 11. 

Want wat betekent mijn aanwezigheid nog als ik online ben en waar kan ik de ander vinden? Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. Op straat kan ik iets aanwijzen, jou aanspreken, zien dat jij hetzelfde ziet. Online lukt dat nauwelijks. Als Screenshot-Fotograaf probeer ik die online ervaring te delen. Om samen te kijken naar het fascinerende scherm-interieur, de gevaren ervan en naar de wereld achter en op de schermen.

Waar eindigt eigenlijk die grens tussen on- en offline? Ik zie de werkelijkheid omdraaien. Steeds meer gebruiken mensen de technologie om henzelf te omschrijven: ‘ik moet even laden’ en ‘Mijn harde schijf zit vol.’ Hoewel veel online conceptuele metaforen van fysieke concepten worden gebruikt (home, navigeren, klembord, vastpinnen, het vergrootglas en het zonnetje in de helderheid van het scherm), lijkt het alsof die beweging zich begint om te keren. Verwijzingen die van offline naar online gingen, gaan nu van online naar offline. “Dit moment lijkt op een film,” wordt er gezegd, terwijl het ooit andersom was: films leken op het leven.

Als Poëet-to-go vang ik deze fascinaties vast in korte memo’s of snelle google note notities met rode-kronkel-design. In spoken-word installaties zet ik mijn spraakmemo-poëzie vervolgens op luidspreker. 

Zo ben ik als offline-digitale maker, Screenshot-Fotograaf en Poëet-to-go bezig om mijn vragen om te zetten in verschillende dimensies: in software, in tekeningen, in installaties en in de taal die ik uitspreek. Leestekens laat ik de klanken dirigeren. Ik zal mijn spaties in capslock tatoeëren. Mijn werk is een vraag- en uitroepteken tegelijkertijd.